Po tajemniczym znalezisku moje córki w okolicach Krakowa
niespodziewanie sama bardzo wciągnęłam się w zabawę (grę, przygodę).
Szukanie ukrytych skrytek tzw cache (spolszczone na kesze, keszki)
pozwoliło mi przetrwać ciężką styczniową zimę. Geoaching bardzo wciąga i
daje powód do wyjścia z domu i ruszenia w teren. Na dodatek odkąd
uczestniczę w tej grze miasto wygląda dla mnie całkiem inaczej. Po
pierwsze każda keszka jest umieszczona przy jakimś szczególnym miejscu
(pomniku, zabytku, atrakcji turystycznej itp). Zakładający skrytkę ma
obowiązek podać informacje o tym miejscu, historię z tym związaną itp.
Ja dzięki poszukiwaniom zapoznałam się z kilkoma miejscami które mijałam
codziennie w drodze do pracy a nigdy się przy nich nie zatrzymałam lub
nie miałam pojęcia z jakimi wydarzeniami są związane. Teraz miasto
wygląda dla mnie inaczej, przechodząc czy przejeżdżając w różnych
miejscach miasta widzę kesze które już podjęłam (czytaj: znalazłam) i te
których nie udało mi się namierzyć i jeszcze na mnie czekają ;).
Wkoło
zabawy i aplikacji jest utworzona społeczność, można się wymieniać
wiadomościami, pomysłami, przeżyciami w trakcie szukania skrytek.
Odbywają się też spotkania geocacherów w realu, również szyfrowane w
aplikacji. I oto po tylu latach znalazłam pierwszy portal
społecznościowy który mnie wciągnął (nie mam konta na fejsach instach i
innych portalach bo to dla mnie niesamowicie nudne i bezużyteczne). Same
więc zalety :).
Keszka to pojemnik, czasami specjalny zakupiony na stronie
https://www.geocaching.com/play
lub na zlocie geokeszrów, albo samodzielnie przystosowane do tego
pudełko, pojemnik itp. Musi on być wodoszczelny. A w środku znajduje sie
tzw logbook czyli pasek papieru lub mini książeczka na której każdy kto
znalazł kesza wpisuje datę i swój nick. I tu znajduję się punkt łączący
geocaching i "ludzie sobie piszą".
Dziś zamieszczam kilka zdjęć
keszek i logbooków, znalezionych przeze mnie w Lublinie, przez moją
córkę w okolicach Edynburga i przez córkę i wnuka w Krakowie. Nie będę
ich opisywać jak inne okazy na blogu datą i adresem. Kto ciekawy niech
pobierze aplikację i obejrzy dokładnie jak to wygląda.
No to by
było na tyle a i tak to najdłuższy tekst wstępny na blogu od zarania
jego powstania. Zawiera też najwięcej obrazków :). Przy których
dodawaniu niesamowicie się napracowałam i nabyłam nowe internetowe
skille.
Tak to wygląda w naturze:
Znalezione: styczeń 2019, Lublin
Wnioski:
na zdjęciach można zobaczyć jak wyglądają logbooki, a także pojemniki.
Zarówno te oryginalne jak i samodzielnie przystosowane przez
chowających. w gratisie mniej lub bardziej atrakcyjne fragmenty autorki
bloga, jej poszukiwawczego wyposażenia i jej rodziny. Ujawniam też mój
geokeszowy nick:). Ciekawy jest w trzecim rzędzie pierwszy od lewej -
pudełko po kremie osprejowane a la asfalt, schowane było pod kawałkiem
betonu więc niezły kamuflaż.
Znalezione: styczeń 2019, okolice nabrzeża Wisły, Kraków
Wnioski:
na pierwszym zdjęciu od lewej widać jak są chowane tzw magnetyki
(pojemniki i doklejonym kawałkiem magnesu). Na drugim - miasto
turystyczne więc poszukiwaczy o wiele więcej niż w Lublinie. Czwarty i
piąty kesz - pojemniki znalezione w damskiej kosmetyczce. Na czwartym
zdjęciu też jak widać jak ważne jest zadbanie o wodoszczelność
pojemnika.
Znalezione: styczeń - luty 2019, Edynburg, Szkocja
Wnioski:
Szkoci są chyba romantykami, sądząc po formach pojemników, zamaskowaniu
jak i ich zawartości. Wiadomo wrzosowisk, highlands, te sprawy...
Pierwsze trzy zdjęcia prezentują pojemnik w kształcie kamienia. Do keszy
można też wkładać różne przedmioty, zarówno zakładający skrytkę jak i
znajdujący. Część z nich ma funkcję przedmiotów wędrujących ( jeszcze
jej do końca nie rozgryzłam jak funkcjonuje).
